දිනෙක . . .

සබඳ,

ප්‍රේමයේ විසල් ගහ කොළ

අවාරයේ යම් විටෙක 

පත්‍රයෙන් ඵලයෙන් පුෂ්පයෙන්

තොරව වියැකී මියැදෙනු ඇත

වාරයේ එහි

ශේෂ වූ අංකුරම

විසල්ව දළුලා වැඩෙන්නට

සමහර විටෙක ඒ අතර

බටිත්තන්ද හිදිනු ඇත

ප්‍රේමයේ කතන්දර

හෙමි හෙමින් මුමුණන

අතහැරුනු මතක . . .

ඉඩකඩක් ලද විටෙක

ඇවිත් යනවද මදක්

දැනුදු දැකිය හැකිවේය

නුඹ මා ඉදහිටක

ඇවිත් මුමුණපු ගස යටම

ප්‍රේමයේ නොමියෙනා පද

මිමිනෙනා බවක්

නුඹෙන් උණුහුම්වු සිත

නුඹ අතැර ගියත්

දිරායන බංකුවක

ඒ අහල තවත්

මුමුණයි ඒ හිතම

අතීතයේ වගක්

විල්පත්තුවෙන් . . .

විල්පත්තු ජාතික මුඩු බිමේ

අපි ඉන්නවා වැට කෙලවරේ

පෙර හැර වත් නැතිද පන්සලේ

අඞ ගහනවද අපෙ හිමියනේ

අප වෙනුවෙන් නැගූ ඒ හඞ

බොදව ගියා හද ගොලු කොට

යලි නෑසෙන ලෙස තිර ලෙස 

විල්පත්තුවේ මහ වන මැද

උන් ඇවිත් ලස්සනට

පොටෝ ගනිත් හරි හැඩට

අපි නියම ලෙස තිතට

ඉන්නවා තුටු ලෙසට

කන්න පල වැල බෝ අඩුයි

ඉන්න හෙවනත් නැති වගෙයි

සෙලවුනොත් වෙඩි නියතමයි

මෙහෙ හදිසි නීතිය වගෙයි

උඹලා ඇවිත් අපේ තැනට

සත්තු වගෙයි කරනා වැඩ

කළ හදියක තේරුම කිම

පැන නගද්දි පිළිතුරු නැත

මූකලානේ අපේ එවුන්

ගම් වැද උන් තැන නැති හැටි

හඩා වැටෙයි කියමින් සකි

නෑහෙන එක අරුමයේ හැටි

කැලේ දෙයියොත් අහක බලලා

අත්ත එල්ලූ ගහත් කපලා

කාගෙ සරණද මෙහෙට කියලා

කියනවද අපෙ දුකත් සොයලා

මතක . . .

පෙර කළෙක
ආ ගිය මගක
පයගසා බැලීමි
නිකමට

එදා ඒ මගම
මෙදා විය හාත්පස
වෙනස් අයුරක
නුපුරුදුම වුණ

තබා ගිය මතක
ඇත තැන තැන

දූවිල්ලෙන් වැසී 

වැලලී යන

ඉද හිට පෙනෙන

නොපෙනෙන

එදා සිත
නවතා තබාගිය
ඒ මගෙහීම
හුරුපුරුදු වුණ

මතකයක රැදුණ

උං හිටි තැන් . . .

මහ පවුරු බිඳගෙන

අලි ඇවිත් ගමට

වේදනාවෙන් දුවන

මිනිසුනේ අහිංසක ,

කියයි නුඹලට

කෑගසාගෙන

දස අතම විහිදුන

මහ ගසුත් බිඳගෙන

උන් ඇවිත්,

මූකලානට

...

තනිකඩයි තවමත්ම . . .

සඳ , තරු , හිරු
පෙම් කළද
උණුන්ට
තනිකඩයි අහස
තවමත්ම . . .


නිමේශයක සතුට
තියේනම්
හැම තත්පරයකම
නොවෙනස්ව ,
අපූරුයි නේද . . .


අහස දිහාවට
ඇස් තියාගෙන
මෙහෙම අහනකොට
මම හැමදාම


" එළිවෙන්න ලගයි දැං "


මිමිණුවා අහස ,
අහිංසක ලෙස . . .


හෙටත් මම ඇවිත්
අහන බව 
දැන දැනම . . .

වැටමාර . . .

නුඹ කාටදෝ අයිති
නොසිතමි කිසිවිටෙක . . .

පෙම් කරමි
නුඹට
මලින් හැඩ වෙන
ඉඳ හිට . . .

කටු කම්බි
විසගෝරයින් වෙලාගත්
නුඹේ දිවිය
අමතක කර
සිනාසෙන නුඹට

වැල්ල . . .

පිය සටහනක්වත්
නොවැදුණු ගානට
රැල්ල ඇවිත්
වැල්ල සකසලා
. . . සුසිනිඳුවට . . .

කොහෙන්දෝ ඇවිත්
හාංකවිසියක් නැතුව
ආයෙමත් පය ගහලා
අවුල් කරන වැල්ල ගැන
රැල්ලට ,
කිසිම ගානක් නැතුව ඇත්ද
. . . දැණුනු . . .

෴෴෴

පෙම . . .

සිරගෙයක් වුණු
මගේ පෙම . . .

නුඹට . . .

ලිහිල් කරනෙමි ,
මිදී සැනහී
ඉපිලයන්නට . . .

නුඹේ දිවි ,
වීනාව වයනට
සුසර කරනෙමි
තත් එකින් එක . . .

ජීවිතය . . .

උඹත් හරියට
පොල් කුරුමිණියා විදපු
දාර පොල් ගහක් වගේ . . .


උඹටත් හොරෙන්ම 
ඌ විදලා උඹේ හිතට
හිතක් පපුවක් නැති
උඹට ඉතුරු වුණේ
උඹටවත් අයිති නැති
බොල් බොඩේ 
විතරමයි . . .


මම තාමත්
බිමවැටුණු , 
උඹේ අතු දිගේ
ජීවිතය හොයනවා . . .

විසිරුණු . . .

විටෙක ,
දැවී අවසන
දැල්වෙන එළි දිහා
ඇස් දල්වාන හිඳ
පවනට මුහුව
විසිරිලා යන
අළු බිඳක් ,
මම . . .

හිත . . .

අපි කවුරුත් මුලින්
මූඩියක් පෑගුනත්
හතරගාතෙන් . . .


ඒත් ,
හිත කෙලින් . . .


දැන් දැන් ,
කොයිතරම් බිව්වත්
අපි කෙලින් . . .


හිත ,
හතරගාතෙන් . . .

සල්ලාල . . .

- අහසේ -

අහසට උරුම

තරු ගොන්නටම

පෙම්බඳින

වළාකුළුත්

නැතුවාම නොවෙයි 

. . .නේද . . .


෴෴෴෴෴෴෴෴෴෴෴෴෴

අස්වැන්න . . .

මහ මූකලාන 
එළි පෙහෙලි කරලා
මම ,
අස්වැද්දුවේ
අපි දෙන්නගේම ජීවිත . . .
ඒත් ඔයා ,
අස්වනු නෙලන්න
ගිහින් අඳේට
තියෙද්දි නුඹේම බිම . . .

මගේ කඳුළු . . .

නුඹේ ඔය

කඳුළු පල්ලා

ඔව් ,

මම දුර ඇදුනා

ගොනුකරන් තෙරපගෙන

හුන් මගේ හැම හඳුලක්ම

රැගෙන දුර ඈතකට

නැතිනම් ඔය

නුඹේ ඉකිය ,

ඉඩතිබුණා නේද

තවත් දළුලන්න . . .

ආත්මාර්ථකාමී . . .

හඳට , 

දඬුවම් . . .

දවාලම තහනම්

හිනැහී තරු එක්ක

රෑ කළ වැරැද්දට

ඒකාදිපති හිරුගෙන් . . .

හඳට පෙම්බැඳ

රැයෙහි මුකුලිත

මලක පහසට

ලංවනු නොහැකිව

තැටමූ සමනළ ,

කේලමක් නිසාවෙන් . . .

නුඹ සහ මම . . .

නුඹ ,

පූජාසනය . . .

පැතුම් ගොන්නක් 

නුඹ ලඟ තියලා

ඔහේ බලාන ඉඳලා

පැතුම් ගොන්නක්

ආයෙමත් කරපින්නගෙන

ආපයින්ම පියමනින

තවත් එක් ,

බක්තිවන්තයෙක්

මම . . .

ඇබින්දකට . . .

හ්ම්ම්ම්ම් . . .

මම දන්නවා

උඹේ ඔය

හැංගිමුත්තං 

හිනාවක් මා ලඟ ,

දැවටෙන්න දැවටෙන්න

පටන්ගන්නකන්ම විතරයි . . . .

ආයෙමත් උඹ

එළි බහිනවා අපූරුවට

හැමදේම උදුරගෙන

හිනාවෙවී බලන් ඉන්න

උඹ ,

තනිකම . . .

කැලෑ මල . . .

නුඹ , 
කැලෑ මල
පිපී විකසිතව
සැඟවිලා හුන් 
තුරුගොමුව 
නුඹම සිඳ ,
එළිවැද . . .
මගේ නෙත ඉදිරියේම
නෙක බමරුන්
නුඹ ලඟම රැඳෙන්නට
වැද තරඟයක
කුමක් කරනුව
හිඳිනු මිස බලාන . . .

සිත ගිණිගෙන . . .

ගිණිලැවී සිත් නුවරම
මඟ බලයි ,
ඇවිලෙන්න තව තව . . . .
නුඹ හෙලූ සුසුමක රුකුල්ගෙන
දවා හලුකර ,
පලායන්නට . . . .