ජීවිත . . .

කපුටු බෝ රුක මුල
පාරමී පුරා අහවරව
වීදියේ කෙලවරට
මදක් ඔබ්බෙන්
වක ගැසුණු තුනටිය
යාන්තමට දිගහැර

සල්ලි කොල අතර
කාසිත් රැදුණු ඉටි මල්ල
දිගහරින ' සුපර්ණා '

ඉදහිට මග යනෙන
හසුවන වපර ඇස් වලට
කාසි කොල මිස හිතක
වෙන කිසිත් නොදැක්කා

ඇස් අගට තිබුණු
අලුත් උණු කදුලු කැට
දවසේම තත්පරත්
අඩුවෙන්ම ගැන්නා

තිස්අටේ කොට කොටා
ගියමුත්  විගසකට
අපේක්ෂාවෙන් ඈතකට
ඔහු නික්ම තිබුණා

සොවින් ඉතිරුණු හිතත්
වාරුකර බැරිතැනම
මුවින් ගොලු පීලි මත
ඈ වැතිර තිබුණා

විල්පත්තුවෙන් . . .

විල්පත්තු ජාතික මුඩු බිමේ

අපි ඉන්නවා වැට කෙලවරේ

පෙර හැර වත් නැතිද පන්සලේ

අඞ ගහනවද අපෙ හිමියනේ

අප වෙනුවෙන් නැගූ ඒ හඞ

බොදව ගියා හද ගොලු කොට

යලි නෑසෙන ලෙස තිර ලෙස 

විල්පත්තුවේ මහ වන මැද

උන් ඇවිත් ලස්සනට

පොටෝ ගනිත් හරි හැඩට

අපි නියම ලෙස තිතට

ඉන්නවා තුටු ලෙසට

කන්න පල වැල බෝ අඩුයි

ඉන්න හෙවනත් නැති වගෙයි

සෙලවුනොත් වෙඩි නියතමයි

මෙහෙ හදිසි නීතිය වගෙයි

උඹලා ඇවිත් අපේ තැනට

සත්තු වගෙයි කරනා වැඩ

කළ හදියක තේරුම කිම

පැන නගද්දි පිළිතුරු නැත

මූකලානේ අපේ එවුන්

ගම් වැද උන් තැන නැති හැටි

හඩා වැටෙයි කියමින් සකි

නෑහෙන එක අරුමයේ හැටි

කැලේ දෙයියොත් අහක බලලා

අත්ත එල්ලූ ගහත් කපලා

කාගෙ සරණද මෙහෙට කියලා

කියනවද අපෙ දුකත් සොයලා