වැටමාර . . .

නුඹ කාටදෝ අයිති
නොසිතමි කිසිවිටෙක . . .

පෙම් කරමි
නුඹට
මලින් හැඩ වෙන
ඉඳ හිට . . .

කටු කම්බි
විසගෝරයින් වෙලාගත්
නුඹේ දිවිය
අමතක කර
සිනාසෙන නුඹට

වීදියක ඉකිබිඳුම . . .

මාවතක
හිරු ,
නඟින බසින
වෙනසක්
නොමදැනෙන . . .

රොස් පරොස් පමණි
තනියකට
ලඟ උන්න
වැටුනු වැටුනු තැනින්
හඩු ගඳ
උරුම වුණ . . .

මමත් පියෙකි
පුත ,
මහ මඟත් අහිමි වුණ
අසරණකමට උදැහනම
නුඹට අතපෑව . . .

නඩුව . . .

෴෴෴෴


කිතුල ඉතිරෙන්න
තණකොළ
කපලා බහින ගමන
අතරමග
නුඹ
හරකට
ඇන්නාවේ නැතුවද
මට


෴෴෴෴

වන මැද . . .

තටු නොමේරුව
පැටවෙකි
දෙමාපිය රැකවරන
හොර හොරෙන්
මතක අතහරින
තැතදරන ඉගිලෙන්න
කිරිල්ලකට
මිතුරුව . . .

කටුව බිඳගෙන
ලොවට බට සැනෙකින්ම
හිත ඇදුන මුත්
තහනම්ය තවම
මෙ වන මැද
අතු අතර
රමනය
නුඹට . . .

ඇබින්දක්
ඉවසාපන් පැටව
කබරියකට
හසුවන්න මත්තෙන්
තලුමරා රසකර ගිලින
උණුසුම්ව තටු
දිගැරෙන තුරුවත්
මේ විසල් වන මැද
ඇත පිරිතිරී
බෝම වුණු විපරීත
මගහැර ඉගිලෙන්න . . .

විඩාවුණු සිත . . .

හිතේ කරගැට
පිරී රලුවී
විඳපු දුක්
පැණි රසය වැඩිවී
එයත් තිත්තට
හැරී පෙරලී
දිවියේ රසයක්
නොදැනෙනා ලෙස
ඇයිද මෙලෙසින්
විඩාබර වී . . .

දුරු රටක හිඳ
තනිවු දිවියට
කොයිද පුත නුඹෙ
ලැබී සෙනෙහස
නුඹ නොමැති ලොව
කළු සුදුම මිස
වර්ණ නැත නුඹෙ
සිතුවමේ ලෙස . . .

දිනෙක වියපත්
මාව දුටු විට
හිතේ කරගැට
පිරිමදින්නට
හිඳී වී යැයි
මගේ තනියට
පමණි ලඟ මට
දිවි ගෙවන්නට . . .

පුතේ ඉඳපන්
එනතුරා මම
හරි විඩාවයි
දිවියේ මගෙ ලඟ . . .

සුදු පිරුවටය . . .

සුදු පිරුවට ,
එළාලූ ඇඳ මත
පැල්ලමක් ගැන දොඩන
මිනිසුනේ අසනුමැන . . .


ජීවිතේ අභියසක ,
සුදුවන්ව තිබියයුතු
ගුණ සපිරි හදවතක්
නොසොයාම සොයන ඔය
පිරිසිදුවේ වග කුමට . . .

වාරය . . .

ඵල දැරුමට
නැතිය තව අවසර
එනමුදු ,
එළඹ ඇත කාලය
වෙරළු මල් 
සුවඳ ඇරඹෙනා වාරය . . .
කුරුට්ටන් ,
සිත්හී අඹා යහමින් 
නා නාවිද රූ කැටයම්
අත්කම් කරන්නට
පටන්ගෙන රහසේම
හැඳි වතවත් නොසිතාම
තවරගෙන සායම්
සිතුවම් කරමින් ,
සිතියම් . . .