දිනෙක . . .

සබඳ,

ප්‍රේමයේ විසල් ගහ කොළ

අවාරයේ යම් විටෙක 

පත්‍රයෙන් ඵලයෙන් පුෂ්පයෙන්

තොරව වියැකී මියැදෙනු ඇත

වාරයේ එහි

ශේෂ වූ අංකුරම

විසල්ව දළුලා වැඩෙන්නට

සමහර විටෙක ඒ අතර

බටිත්තන්ද හිදිනු ඇත

ප්‍රේමයේ කතන්දර

හෙමි හෙමින් මුමුණන

අතහැරුනු මතක . . .

ඉඩකඩක් ලද විටෙක

ඇවිත් යනවද මදක්

දැනුදු දැකිය හැකිවේය

නුඹ මා ඉදහිටක

ඇවිත් මුමුණපු ගස යටම

ප්‍රේමයේ නොමියෙනා පද

මිමිනෙනා බවක්

නුඹෙන් උණුහුම්වු සිත

නුඹ අතැර ගියත්

දිරායන බංකුවක

ඒ අහල තවත්

මුමුණයි ඒ හිතම

අතීතයේ වගක්

විල්පත්තුවෙන් . . .

විල්පත්තු ජාතික මුඩු බිමේ

අපි ඉන්නවා වැට කෙලවරේ

පෙර හැර වත් නැතිද පන්සලේ

අඞ ගහනවද අපෙ හිමියනේ

අප වෙනුවෙන් නැගූ ඒ හඞ

බොදව ගියා හද ගොලු කොට

යලි නෑසෙන ලෙස තිර ලෙස 

විල්පත්තුවේ මහ වන මැද

උන් ඇවිත් ලස්සනට

පොටෝ ගනිත් හරි හැඩට

අපි නියම ලෙස තිතට

ඉන්නවා තුටු ලෙසට

කන්න පල වැල බෝ අඩුයි

ඉන්න හෙවනත් නැති වගෙයි

සෙලවුනොත් වෙඩි නියතමයි

මෙහෙ හදිසි නීතිය වගෙයි

උඹලා ඇවිත් අපේ තැනට

සත්තු වගෙයි කරනා වැඩ

කළ හදියක තේරුම කිම

පැන නගද්දි පිළිතුරු නැත

මූකලානේ අපේ එවුන්

ගම් වැද උන් තැන නැති හැටි

හඩා වැටෙයි කියමින් සකි

නෑහෙන එක අරුමයේ හැටි

කැලේ දෙයියොත් අහක බලලා

අත්ත එල්ලූ ගහත් කපලා

කාගෙ සරණද මෙහෙට කියලා

කියනවද අපෙ දුකත් සොයලා

මතක . . .

පෙර කළෙක
ආ ගිය මගක
පයගසා බැලීමි
නිකමට

එදා ඒ මගම
මෙදා විය හාත්පස
වෙනස් අයුරක
නුපුරුදුම වුණ

තබා ගිය මතක
ඇත තැන තැන

දූවිල්ලෙන් වැසී 

වැලලී යන

ඉද හිට පෙනෙන

නොපෙනෙන

එදා සිත
නවතා තබාගිය
ඒ මගෙහීම
හුරුපුරුදු වුණ

මතකයක රැදුණ

උං හිටි තැන් . . .

මහ පවුරු බිඳගෙන

අලි ඇවිත් ගමට

වේදනාවෙන් දුවන

මිනිසුනේ අහිංසක ,

කියයි නුඹලට

කෑගසාගෙන

දස අතම විහිදුන

මහ ගසුත් බිඳගෙන

උන් ඇවිත්,

මූකලානට

...

ගෝනි බිල්ලෝ . . .

ඉඩ දියන් ගෝනියේ

ඉක්මනට හැංගෙන්න

එනවා මගෙ පස්සෙන්ම

කළ පවක හෙවනැල්ල 

වාඩියට යන මගදි

එපා බිම හලන්නට

කෙල බිඳක් වත් අහක

දැනගනී ලෝකයම 

සඟවපන් ලෝකෙන්ම

ගැතිවෙමි නුඹට මම

හැමදාම නුඹේ ලඟ

මෙහෙවරෙම රැඳෙන්නට

හැකිතරම් කාලයක්

ලෝකයෙන් සැඟවුනත්

හද දොරෙන් බේරුමක්

නැති බවයි ලඟකවත්

නිදහසේ මියෙන්නට

පැතු පැතුම් අහලකත්

නැති කටොර වාඩියක

මුස්පේන්තු හීනයක්

එපා කිසි දිනකවත්

හිමිවන්න කාටවත්

දරන දිවි පිලිවෙතක

මෙවන් පාපී ලොවක්

කොළ බෙදන අක්කා . . .

වළං කබලක

පුච්චපු පොල් රොටිය

හතරට කඩා

එයිනුත් එකක්

දෙකට ඕ කඩන්නීය . . .

එයින් එකකින්

යන්තමින් එහෙන් මෙහෙන්

කුස පුරවාගන්නීය . . .

පැදුරු කඩමාල්ලට ගුලිව

නිදන දරු පැටවු දෙස

වරෙක ඈ යොමයි නෙත

නමුදු ඈ හොඳින් නොබලයි

දැනෙන දුක හපකර

දරාගන්නට ,

ලොකු එකී දැන්නම්

අද හෙටත් වගෙයි

වරෙක සිහියට නැඟෙයි

නමුදු ඈ හොඳින් නොබලයි

ආදරේ වැඩිකමට

තවම නොඉරුණු

හොඳම නිල්පාට සායට

බෝරිච්චි අත් දාපු

බ්ලවුස් එක හැඳ , හැඩව

හොඳට නොපෙනුනට

බිඳුනු කැඩපතකින්

යන්තම් බලා සැනහෙන්නීය . . .

අඩිය තුනී වුණු

රබර් අඩි සඟල

පතුලට වැඩියෙන්

යන්තමට ලොකුවුණු

ඇදුන . . .

පය ලාගත්තම දැනෙන

අපමන සහනය

බොරළු,

පය නොඇනෙන එකයි

කාපට් පාරක . . .

ගිණියම් වෙනකොට

රස්නය දැනුනට

පිච්චෙන්නෑ

මේ හිත තරමට

ඕ සිතන්නීය . . .

ටවුමේ ගුරුගෙන්

හනි හනික

ලීෆ්ලට් , හෑන්ඩ් බිල්

මිටි ගනන් පැක්කරන්

කරගහන්

යලිත් දුවයයි ඕ

පිම්මේම . . .

ගෙදර පොඩිඋන්

නොගියට ටියුශන්,

යවන්නම බැරිකමට

ඒ ලෙවල් - ඕ ලෙවල්

ශිෂ්‍යත්ව පන්ති ලඟ

මාකටින් පීලි උඩ

ඕ දුවයි අවුවේම . . .

උදැහනම බඩ වැටුණු

ඇබිත්තන් රොටිය

සුණුවිසුනු වෙලා ඇත

වරුවෙන්ම

උදේ පටන් පිම්මේම

දුවයි ඕ දවසේම

දාමුගුරු වගුරාම

වතුර උගුරක් නැති

ගිණිගහන අවුවේම . . .